Dag 362: Havelock
Thursday, 28 February 2008
We verkennen vandaag de buurt op zoek naar andere hutten. Het valt op dat sommige verzamelingen van hutten gehele Israelische dorpen zijn geworden. Nu kan het toeval zijn, maar de meeste Israelisch mensen die we tegenkomen of verhalen over horen zijn niet bepaald vriendelijk. Vooral de accomodaties zijn niet al te blij met hen, aangezien ze (verbazingwekkend vaak) bij het uitchecken minder willen betalen (om wat voor reden dan ook) ondanks dat ze toch echt net als ieder ander een prijs vooraf hebben afgesproken. Daarnaast laten sommigen kamers en hutten smerig achter en nodigen ze al hun Israelische vrienden uit om ook in hun hut te slapen, zodat hun verblijfkosten per persoon nog lager zijn. Een van de oorzaken van het gedrag (dat we van een Israeli hebben vernomen) is de twee jaar die ze verplicht in het leger moeten dienen, waarbij ze vooral mentaal een flinke tik krijgen. Daarna willen ze gaan 'genieten' in India, wat vaak ten koste van anderen gaat... Natuurlijk komen we ook vriendelijke Israelis tegen (vooral stellen), maar het is jammer dat een (hopelijk) kleine groep een beeld vormt voor de rest.

Veel van de accomodaties ontlopen elkaar niet veel en uiteindelijk kiezen we voor een hut heel dicht bij het strand en naast de duikschool. We lopen daar ook gelijk even langs en reserveren een plaatsje op de boot voor overmorgen. De afstanden op het eiland zijn niet enorm, maar het is wel handig om zo nu en dan eens een fiets te hebben om sneller ergens naar toe te fietsen. Huren hier is geen enkel probleem en al fietsend langs kleine dorpjes en erg veel groene palmbomen en bananenbomen gaan we naar het zuiden van het eiland. Vervolgens fietsen we terug naar 'village 3' waar de meeste winkeltjes zijn en waar ze kennelijk internet moeten hebben. Dat ze het hebben klopt, maar de verbinding is erg traag en ook nog eens instabiel. Met veel omwegen kunnen we een nieuw bericht op onze site plaatsen, maar wanneer blijkt dat dit de hele opmaak overhoop gooit en er zelfs tweemaal op staat besluiten we dat het beter is er maar niks op te zetten. Het blijkt al helemaal onmogelijk om onze e-mail te bereiken. Na een uur internetten hebben we dus eigenlijk nog niets bereikt en stoppen we maar... Op de terugweg blijkt dat Marlou sterk aan het on-Nederlandsen is en het fietsen niet meer gewend is. Ze rijdt met d'r voorwiel tegen het achterwiel van Arjan en ligt languit over het asfalt. Meer dan een paar schaafwonden is het niet, maar terug bij de hut wordt er wel een mooi verband over geplakt om al het zand uit de wondjes te houden. Het ziet er in ieder geval indrukwekkend uit!
 
< Vorige   Volgende >
Copyright 2004-2008 Lifecontroller